Na lange tijd afwezig van het schrijven van verslagen, is hier dan weer eens een schrijven van ‘den Aanvoerdert’. Vooruitblikkend op een waardeloze tijd van 16.00 a.s. zondag in Leiden, blik ik toch nog even terug naar de wedstrijd die we afgelopen zondag hebben gespeeld. Volgens statistieken schijnt het dat we thuis het gros van de wedstrijden winnen en uit het gros verliezen; zegt dit wat over partijdigheid van scheidsrechters? Volgens mij niet daar ik denk dat onze scheidsrechters over het algemeen keurig en correct fluiten (aangezien wij ook hun wedstrijden fluiten…) hetgeen ervoor zorgt dat we zoals gepland uit de verf komen en dus kortgezegd overwinningen boeken.
Het ‘uit’-verhaal is dan weer wat anders. De laatste uitwedstrijd, om maar op niet-chronologische volgorde te beginnen, begon met 2 scheidsrechters die zeer zeker onbevooroordeeld waren en goede arbitrage afleverden. In de rust van deze wedstrijd (bij Dopie, dus u bent gewaarschuwd) vond er zonder enig overleg een scheidsrechterswissel plaats wat ertoe geleid heeft dat de gemoederen hoog opliepen. De tegenstander claimde er ook last van te hebben en verontschuldigde zich meerdere malen als zij weer eens volledig onterecht een vrije slag/ strafcorner in hun voordeel kregen. Opmerkingen van onze zijde of van mij werden niet in dank afgenomen waardoor onze invaller vervolgens ook nog eens naar een onverdiende gele kaart mocht kijken. Zijn geluk was dan weer dat hij invaller was, anders had dit geintje hem ook nog op een meter (lees: pitcher) bier komen te staan.
Al met al werd deze wedstrijd afgesloten met een 1-0 verlies.
De opsomming stopt hier overigens ook meteen, waardoor het woordje chronologisch totaal overbodig is, maar dit is dan voor de oplettende lezer.
Komen we weer even terug op de wedstrijd jongstleden.
Na een dampende welkomstspeech van onze coach over dat hij een overwinning wilde halen, dat we strak moesten staan, dat we elkaar moesten coachen en vooral niet moesten ouwehoeren, stapten we vol zelfvertrouwen en inspiratie het veld op. Het spel zag er goed uit, zelfs zonder onze Japanse tuinen- en tempelsliefhebber als mid-mid, kansen werden gecreëerd maar nog niet benut en hier en daar leek het wel een geoliede machine. De rust gingen we in met een welverdiende 2-0 voorsprong. Hier kon het echter in het Derde altijd mis gaan; een voorsprong behouden is namelijk niet onze sterkste kant. De laatste 10 minuten van de wedstrijd, met een 3-0 voorsprong inmiddels door een prachtige solo van onze Koreaan, stevenden we toch even af op minimaal een gelijkspel. De koppies gingen hangen toen we met 3-2 nog een aantal minuten moesten. Gelukkig was daar dan het eindsignaal en konden we heerlijk in het zonnetje genieten van een koele, natte, koude klets!
Wat overigens ook natuurlijk niet onvermeld moet blijven, is dat we zo tegen het einde van het seizoen een afslankkuur voor het team hebben gehad, daar 2 leden zich hebben afgestaan aan Heren 5. Waarschijnlijk hadden zij meer de ambitie om weer eens kampioen te worden en de grootste kansen daarbij liggen natuurlijk bij het team dat reserve 5e klasse speelt en dit ook nog eens heel goed doen! Ik wil dan ook nog in het openbaar verkondigen dat ik blij ben dat Collin en Joost een keuze hebben gemaakt die voor hun de beste zal zijn.
Groeten namens Het Plezier,
Arjan
